İşitme kabiliyeti, çocuğun o lisana özgü sesleri oluşturarak konuşmasını gerçekleştiren ve bozan en önemli faktördür. İşitme kaybı ile doğan ya da doğumdan sonra (yenidoğan ya da süt çocukluğu çağında) işitme kaybına sebep olabilecek bir travma, hastalık veya ilaca maruz kalan çocuklar, eğer işitme kaybı zamanında teşhis edilmez ve rehabilitasyon programlarına alınmazlarsa psikolojik ve sosyal gelişmeleri yetersiz olur ve ilerleyen yıllarda eğitim ve sosyal uyum açısından yaş ve zekaca eşitleri olan çocuklardan geri kalırlar. Bu durumda da, bu çocuk sadece ‘işitme kaybı olan bir insan’ olmaktan çıkar ve ‘psikolojik sorunları olan, sosyal hayatla uyumsuz bir özürlü’ haline gelir; toplumda üretken bir birey olarak yerini alamaz ve hayatı boyunca sosyal güvenlik kuruluşlarının özel desteğine ihtiyaç duyan bir birey durumuna düşer.

Bu doğuştan işitme kayıpları ülkemizde çoğunlukla 3 yaş civarında teşhis edilmektedir. İşitme engeli ile erken teşhis yöntemleri hakkında bilgi yetersizliği ve erken teşhis sağlayan teknolojilerin yaygın olmaması işitme engeli teşhis yaşını geciktirmektedir. İşitme engeli ile doğan bebeklerin erken dönemde tespit edilmesi amacı ile işitme taramalarının gerçekleştirilmesi, kesin teşhis, işitme cihazı uygulaması ve gerekli rehabilitasyon çalışmalarının yapılmasını sağlamak üzere Bakanlığımızca başlatılan “Yenidoğan İşitme Taraması Programı” ile hedefimiz; hastanelerimizde doğan her yenidoğana, daha taburcu olmadan işitme taraması testlerini uygulayabilmektir.